Σωστή ερμηνεία του 120 άρθρου του Συντάγματος

Διαβάστε προηγουμένως :

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=117925391621768&set=a.117924828288491.24333.100002129228422&type=1&theater

Έχουμε συνταγματικό δικαίωμα και καθήκον, να πολεμήσουμε τους καταλυτές του Συντάγματος. Βροντόφωνη παραίνεση. Όμως, όταν το παραβιάζουν οι κρατούντες, δεν πρέπει να τους αρπάζουμ' από το γιακά;

Ο σεβασμός και η τήρηση του Συντάγματος, ή το Συμβόλαιο λαού και εξουσίας, όπως αλλοιώς αποκαλείται, ευνοεί την άρχουσα αμαρτωλή τάξη, η οποία πάντα νέμεται την εξουσία. Όσο υπάρχει και βρίσκεται σε ισχύ το Σύνταγμα, τόσο πιο κατοχυρωμένα και δυνατά γίνονται τα συμφέροντά της. Οι έχοντες και οι κατέχοντες πάντα το παραβιάζουν και πάντα μένουν ατιμώρητοι.

Το Σύνταγμα προστατεύει την ιδιοκτησία, τα συρματοπλέγματα, την απόλυτη επενδυτική ελευθερία π’ είναι προνόμιο μοναδικό των ισχυρών, γιατί οι μη έχοντες και κατέχοντες, πώς θα μπορούσαν να επενδύσουν;

Η κυρίαρχη πλουτοκρατία απολαμβάνει αμέτρητα προνόμια, όπως φορολογικές απαλλαγές, δικαιώνεται, για κάθε αδικοπραξία της, γιατί τα πάντα έχει την άνεση ν’ εξαγοράζει, όπως τον νομιμοφανή παράνομο ζα-πλουτισμό, τη λειτουργία των μονοπωλίων, των ολιγοπωλίων, τον μη νόμιμο αθέμιτο ανταγωνισμό, το δικαίωμα οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και το "ό μισείς εταίρω μη ποιήσης", οι έχοντες και κατέχοντες, να μην το τηρούν, αλλάζοντάς σου τον αδόξαστο, ενώ εσύ καλείσαι να τ' εφαρμόσεις.

Ο δικαστής, ο χωροφύλακας και ο νομοθέτης τίθενται στη διάθεση αυτών. Ενώ για τον μή επώνυμο και αδύνατο, αποτελούν την σκληρή καταστολή.

Άρα τα συνταγματικά δικαιώματα, ενώ προβάλλονται δια το βαρύγδουπο θεαθήναι, έγιναν για τους ελάχιστους που έχουν τη δυνατότητα, να τα ασκούν και να επωφελούνται, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία του λαού δεν έχει. Βλέπε επενδύσεις.

Οι απαγορευτικές διατάξεις παραβιάζονται από τους ισχυρούς, ενώ για τους αδύναμους είναι απαγορευτικές δια ροπάλου.

Η Έννομη Τάξη, με τις τρεις μορφές της, την Νομοθετική, τη Δικαστική και την Εκτεληστική, πρέπει να κατοχυρώνει τα Συνταγματικά δικαιώματα της ισονομίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, την ελευθερία του λόγου και τις ατομικές ελευθερίες όλων των πολιτών.

Και όμως παραβιάζονται, από την οικονομική εξουσιαστική ολιγαρχία, κατά το δοκούν, σύμφωνα με τ' αμαρτωλά συμφέροντά της. Και όταν ο λαός αντδρά, για τις αυθαίρετες κακοποιήσους του, τότε αντιμετοπίζει την καταστολή της ανομίας.

Η Μαγεία της Ατομικής Ευθύνης του Λαού μας

Φίλτατε Epicourecan, επιμελημένη, πολύ προσεγμένη και άκρως ε ν τ υ π ω σ ι α κ ή η αναφορά και η ανάλυση, σχετικά με τις δύο μαγικές λέξεις: ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ. Από πού μας το κουβάλησες αυτό το σπόϊλερ; Κυττάξτ' εδώ:http://forum.atheia.gr/viewtopic.php?f=54&t=3135&start=200#p68009

Εκ των προτέρων αποκαλύπτομαι και εκφράζω την ασυμφωνία μου και μάλιστα σφόδρα φορτισμένη, διότι δεν θα πετύχαινε καμιά προπαγάνδα, τόση κακεντρεχή διαστρέβλωση, ανέντιμο αποπροσανατολισμό και κακοποίηση της ιστορικής αλήθειας, υπέρ των πραγματικών ενόχων, της οικονομικής ολιγαρχίας και των εξουσιαστικών οργάνων αυτών, τύπου Πάγκαλου που ξεφωνίζει επιδεικτικά, τάχα, ότι «μαζί τα φάγαμε». Δεν υπάρχει πιο ανέντιμη και ξετσίπωτη αποποίηση ευθυνών.

Οι φορείς της εξουσίας, όχι μόνον δεν πέρασαν στον ενεργό πληθυσμό της χώρας την διαχρονική μεγάλη αλήθεια, του να παράγει υπέρ πολλαπλάσια αυτών που καταναλίσκει, ώστε και να αυτοσυντηρείται, με άνεση, και τη δεκάτη να προσφέρει στην διοίκηση του κράτους και ν' αποταμιεύει.

Οι διαχειριστές της εξουσίας, αντί ν' υπερκαλύψουν αυτόν τον στόχο της κοινωνικής οικονομικής ισορροπίας και προκοπής, για να πάρουν την ψήφο του κοσμάκη, καταχρεώθηκαν στους πρόθυμους ξένους δανειστές, έφαγαν τον περίδρομο, έκτισαν βίλες εντός-εκτός Ελλάδας και ξενοκατέθεσαν, καταξόδεψαν πακτωλούς χρημάτων σε κομματικές τους ψηφοθηρικές δημόσιες σχέσεις, ανέθεσαν σε δικούς τους κρατοδίαιτους εργολάβους, με πολλαπλάσια του κόστους κονδύλια και μοίρασαν θέσεις αεριτζήδων, σε στελέχη και ψηφοφόρους.

Η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού που δεν έγλυψε, έστω και ένα κοκαλάκι, φίλε, Σαν, και όσοι συμφωνείτε στο παραπάνω παραμύθι, τί ευθύνη μπορεί να έχει;

Τί ευθύνη είχε ο Ελληνικός λαός στα πέτρινα χρόνια, 1946-1974, όταν όλες τις δημόσιες θέσεις τις χάρισαν στους ανθρώπους που διέθεταν Πιστοποιητικά Κοινωνικών Φρονημάτων;

Βολεύτηκαν, η σάρα η μάρα και το κακό συναπάντημα των «νικητών», μέχρι και οι ταγματασφαλίτες, στο στρατό, στη χωροφυλακή, στις δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες και επιχειρήσεις, με την αυθαίρετη, ανιστόρητη και την ανεπίτρεπτη βοήθεια των Αγγλοαμερικάνων, με κριτήριο όχι την ικανότητα-προσόντα, αλλά με ποιον πολέμησαν τους επικίνδυνους «κομμουνιστές»;

Συνάντησα πολλούς «πτυχειούχους», μεταξύ αυτών και ένα χωροφύλακα του εμφύλιου, δευτέρας εξατάξιου γυμνασίου, ως φιλόλογο καθηγητή μέσης εκπαίδευσης που δεν ήξερε που πάν τα τέσσερα.

Και να σταματήσει αυτή η μαύρη προπαγάνδα της ατομικής ευθύνης όλων των Ελλήνων, για την υπερχρέωση της χώρας που ευθύνονται αποκλειστικά και μόνον οι διαχειριστές της εξουσίες των δύο αυτοδύναμων κομμάτων που αποτελούν δύο όψεις του ιδίου καπιταλιστικού καθεστωτικού νομίσματος. Το επιχείρημα του γιατί ψήφισε ο λαός τα ίδια κόμματα, αφού απεδείχθησαν αναξιόπιστα και ανίκανα, ν’ ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους απέναντι στ’ εκλογικό σώμα και τους Έλληνες πολίτες

Ελάχιστοι ωφελήθηκαν από τον Ελληνικό λαό και αυτοί στήριξαν το καθεστώς της ρεμούλας, έναντι ψιχίων. Δεν κόστισαν στο σπάταλο και αρπακτικό κράτος ούτε το μισό τοις εκατό, αυτών που εισεπράχθησαν από τους άμεσους και έμμεσους φόρους και από εκείνα που δανείστηκαν και ωφελήθηκαν οι πρωταγωνιστές της λαμογιάς.

Φίλε Σαν έκανες κακή επιλογή, εκτός και αν το παρουσίασες, για πλάκα από αντίδραση. Έχω άδικο;

Η 19 Μαϊου, αποτελεί την μνήμη της γενοκτονίας των Ελλήνων του μαρτυρικού Πόντου

Δεν ήταν θύματα οι πρόσφυγες του 1922, οι οποίοι, ύστερα από μια καραμπινάτη γενοκτονία, τους ξερίζωσαν από τις αλησμόνητες πατρίδες; Δεν ήταν θύματα, όσοι δεινοπάθησαν και έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, κατά την διάρκεια του εμφύλιου πολέμου; Δεν είναι θύματα οι αγροτοκτηνοτρόφοι μας που πωλούν τα πρωτογενή τους προϊόντα σε τιμές κοντά στο κόστος παραγωγής τους;

Δεν είναι θύματα οι συνταξιούχοι και οι μισθοσυντήρητοι, και γενικά οι αδύναμοι συμπολίτες μας, με το κούρεμα των εισοδημάτων τους; Επειδή οι γνωστοί αδίστακτοι δοσίλογοι θύτες θέλουν να εξασφαλίσουν τα βρώμικα συμφέροντα των καιροσκόπων δανειστών;

Η οικογένειά μου, καθώς και άλλες αμέτρητες φαμίλιες, αποτελούν τραγικά θύματα, διότι το 1922 ξεριζώνονται, από τις πατροπαράδοτες εστίες που για 2500 χρόνια οι πρόγονοί μας έζησαν σ' αυτές, με τέσσερες από τους επτά δολοφονημένους αδελφούς του πατέρα μου, από φανατισμένα ισλαμικά στίφη.

Σχεδόν με το 60% απώλειες σε έμψυχους αγαπημένους ολόκληρος ο Ελληνισμός του Πόντου, σύρθηκε σ' έναν καραμπινάτο ξεριζωμό που τον βάπτισαν ανταλλαγή.

Μια εθνική τραγωδία π' έχει αποκρυβεί και δεν χρεώθηκε στους υπαίτιους της Ελληνικής διχασμένης ηγεσίας που άρχισε το 1912 μέχρι το 1922, συνεχίστηκε στον πρώτο Π.Π, μ' ολέθριους καρπούς τον καταραμένο Εμφύλιο 1943-1949 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, την θλιβερή περίοδο των οικονομικών πολέμων, με πανούργες τεχνογνωσίες και ύπουλες αντιλαϊκές μεθόδους, τις υπερχρεώσεις και τα μνημόνια, με τ' αποία πετυχαίνουν οι ντόπιοι και ξένοι καιροσκόποι το ξεπούλημα της χώρας μας και τα νέα δεινά που επέρχονται σε βάρος του λαού μας.

Εδώ στην Ελλάδα, πριν επουλωθούν οι πληγές της προσφυγιάς, μας καίνε το σπίτι το 43 οι γερμανοί. Το 42 μας στερούν ένα βόδι εργαλείο άρωσης οι κατακτητές. Το 45 δολοφονούν τον αδελφό του πατέρα μου οι Ελασίτες στο Καϊμακτσαλάν. Το 47 δολοφονείται ο αδελφός της μάνας μου από τη δεξιά στα Πιέρια και ξανά καίνε το σπίτι μας το 47 στον εμφύλιο.

Τις οδυνηρές αυτές δοκιμασίες τις υπέστησαν όλος ο Ελληνικός λαός, εξ αιτίας των μόνιμων και ατιμώρητων ενόχων.

Το 35, χρονιά που γεννήθηκα, μας κάψανε 700 οκάδες καπνού και μάλιστα καλής ποιότητας, ως ακατάλληλο, χωρίς καμιά αποζημίωση.

Το αναφέρω, ως δείγμα κρατικής αυθαιρεσίας και αναλγησίας. Οι γερμανοί, δεσμεύοντας τα χρήματα της εθνικής τράπεζας το 41, ο παντοπώλης πατέρας μου έχασε 70.000 δρχ, με υψηλή προπολεμική αγοραστική αξία. Και πάλιν υποχρεούμαι ν' αναφέρω, ότι τις συνέπειες αυτές τις υπέστη όλόκληρο το πολύπαθον Έθνος μας.

Συμπέρασμα: Πάντα υπάρχουν οι θύτες και τα θύματα. Αλλά οι μεγαλύτεροι, μονιμότεροι και οι πιο επικίνδυνοι θύτες είναι η αχόρταγη τάξη της Οικονομικής Ολιγαρχίας, με εκτελεστικά τους όργανα τους εκάστοτε διαχειριστές της κρατικής εξουσίας. Και μόνιμα θύματα ο ενεργός δουλευτάρης λαός κι' οι φαμίλιες τους.

Για το καλό ημών και της χώρας μας, δεν πρέπει να λησμονούμε τους μόνιμους μπελάδες που μας βαρύνουν και μας εξαθλιώνουν.

Λίγα ακόμη, για την μαύρη Επέτιο της Γενικτονίας:

Αν θέμε να μην κλάψουμε, άλλα θύματα πρέπει, να μελετήσουμε τις αιτίες που προκαλούν τις συμφορές των θρησκευτικών και οικονομικών πολέμων .

Πρέπει να σημειώσετε, ότι ο υποφαινόμενος κρατά έντονα στις μνήμες του, τους δακρύβρεχτους οδυρμούς των προσφύγων γονιών μου του 22, για τη δολοφονία του 60% των συγγενών τους, στις δύο περιόδους γενοκτονίας που υπέστησαν από τους νεότουρκους και τους ισλαμιστές.

Η πρώτη το 1916(μετά των αρμενίων, με 1,5 εκατομμύρια θύματα το 1915, μέσα σε τρεις μέρες), και η δεύτερη το 1919-1922, με επίσημα στοιχεία γύρω στις 355.000 έλληνες του Πόντου.

Και δυστυχώς, μέχρι και το 1996, μ' επίμονες και επίπονες προσπάθειες του ιστορικού κοινωνιολόγου και βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Μιχάλη Χαραλαμπίδη, σύσσωμο το Ελληνικό Κοινοβούλιο, αναγνώρισε την γενοκτονία με καθυστέρηση 74 σκοτεινών ετών.

Δεν μεμψιμοιρώ. Απλώς αναφέρομαι στα γεγονότα, όπως παρουσιάζονται στο βιβλίο μου με τίτλο "Το τελευταίο Κράτος του Πόντου", με βάσει τ' ανέκδοτα απομνημονεύματα του οπλαρχηγού πατρός μου, υπό την Γενική Αρχηγεία του Κολοκοτρώνη του Πόντου Τάσου Παπαδόπουλου.

Αντιστάθηκαν, σε πείσμα τριών αδυσσώπητων εχθρών:

1/ του ανυπόφορου ορεινού ψύχους, με γυναικόπαιδα και μακριά από τη θαλπωρή των σπιτιών τους που εγκατέλειψαν αιφνιδιαστικά,

2/ την εξοντωτική πείνα και

3/ την αγριότητα των άτακτων και τακτικών Κεμαλικών στιφών, ν' εξοντώσουν τον ελληνισμό του Πόντου.

Παρόλα αυτά κατώρθωσαν την Εποποιϊα του Ακατόρθωτου, γράφοντας μια από τις λαμπρότερες ιστορικές σελίδες αντίστασης, υπέρ της προγραμένης ζωής τους, από τους Νεότουρκους ισλαμιστές.

Οι επικοί αυτοί αγώνες κράτησαν, από τον Απρίλιο του 1919 μέχρι και το Σεπτέμβριο του 1922 και έσωσαν, από σίγουρο θάνατο, περί τις 30.000 μαχητές και γυναικόπαιδα.

Πρέπει να σημειωθεί, ότι κατάφεραν, επίσης, να ταπεινώσουν δύο στρατηγούς επίμονους και ορκισμένους στον Κεμάλ πασά, να κόψουν τις ρίζες των άπιστων Ελλήνων, τον Λίβα αγά και τον Τσεμάλ Τσεβήτ εφέντι.

Τον δεύτερο τον αιφνιδίασαν, μια Κυριακή, πριν το ξημέρωμα, τον συνέλαβαν και τον τυφέκισαν με δέκα οκτώ αξιωματικούς του.

Και για εκείνη την γενοκτονία ευθύνεται η ανεπάρκεια των διχασμένων ηγεσιών μας.

Είναι μεγάλη ιστορία, για το χώρο ετούτο.