Τ' όνειρο κι ο εφιάλτης των φοιτητών

Ατυχές το παράδειγμα. Το σοφιστίζειν δεν ταιριάζει σε αντικειμενικούς συνομιλητές. Αποτελεί εργαλείο παραπλάνησης και κακοποίησης του καλοπροαίρετου διάλογου.

Γιατί ροκανίζει τις κοινωνικές αρμονικές σχέσεις εργαζομένων και των ελεγκτών-διαχειριστών, της εξουσίας κεφαλαίου-τεχνογνωσίας. Φιμώνει την Ιστορικ’ Αλήθεια και τις αρχές του Επιστημονικού, Ανθρωπιστικού Management.

Φίλ’ απελεύθερε, εγώ συμφωνώ μαζί σου. Όλ’ οι εργαζόμενοι, ν’ έχουν υποχρέωση, να παράγουν, βάσει των βιολογικών αντοχών τους, πολύ πιο πάνω, απ’ ότι κοστίζουν οι αμοιβές τους.

Και στον ιδιωτικό παραγωγικό τομέα, δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά.

Μόνον στον δημόσιο τομέα παρατηρούνται φαινόμενα βολεμάτων, αεριτζήδων, αναθέσεις έργων σ’ ημέτερους και κάθε μορφής παράνομων πλουτισμών κλπ. Και, νομίζω ότι πρέπει, να παραδεχτούμ’ ως καλόπιστοι συνομιλητές, ότι υπεύθυνοι είναι οι εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας, στους οποίους πρέπει να χρεώσουμε, όποιες καταστρατηγήσεις λογικών, κοινωνικών κι’ αρμονικών κανόνων που προκάλεσαν αλυσιδωτές καταστροφές της κοινωνικής συνοχής και το ξήλωμα του κοινωνικού τάπητα.

Τα παραπάνω ολισθήματα αποτελούν πηγές κοινωνικών ανισορροπιών-αδικιών και αυτές, με τη σειρά τους δημιουργούν τις στρατιές των αγανακτισμένων συμπολιτών, μ’ αποτέλεσμα τις γνωστές ολέθριες συγκρούσεις.

Επιμένω, λοιπόν, στην ερώτηση: Πού φταίει η Αριστερά, σ’ όλο αυτό το ξέφρενο και τ’ εξοντωτικό τσιμπούσι που μας οδήγησε στο χάλι της υπερχρέωσης και των συνεπειών της που μας απειλούν σήμερα;

Η δεξιά κατάφερε με μια σειρά δολίων κεφαλοκλειδωμάτων, να την εξαπατήσει και να την εξοντώσει, με τη βοήθεια των Άγγλο-Αμερικάνων, με τις τρεις γνωστές λεόντειες υπέρ των καπιταλιστών γνωστών, συμφωνιών Λιβάνου, Καζέρτας και Βάρκιζας. Τίποτα από τα συμφωνημένα δεν τηρήθηκε.

Μετά τον αφοπλισμό των ελασιτών, βάσει της συμφωνίας της Βάρκιζας το 45 και αφού 167 οργανωμένες συμμορίες, από φανατισμένους ταγματασφαλίτες, με την ευλογία του Τζόρτσιλ και την ανοχή όλων των πολιτικών του Κέντρου και με Κεντρώους Πρωθυπουργούς, όπως Εμμανουήλ Τσουδερού, Σοφοκλή Βενιζέλου, του μεγαλύτερου αντικομουνιστή Γ. Παπαντρέου, Νικολάου Πλαστήρα κλπ, για δέκα οκτώ μήνες κυνήγησαν, κακοποίησαν, συνέλαβαν και εκτέλεσαν άοπλους μαχητές της πιο γνήσιας αντιστασιακής, κατά του Άξονα, πατριωτικής οργάνωσης, του ΕΛΑΣ.

Αυτή η αποδεδειγμένη ιστορικά πλέον προδοτική παρασπονδία των ξένων και ντόπιων γυπών, οδήγησε την Αριστερά, στον εμφύλιο, την συντριπτική της ήττα του 49, την αυτοεξορία, για 35 χρόνια στις σοσιαλιστικές χώρες και τον κατακερματισμό της, από τον οποίο δεν συνήρθε, μέχρι σήμερα.

Η μόνη και καταδικαστέα ιστορική ευθύνη της, λοιπόν, υπέρ της πλουτοκρατίας και σε βάρος του λαού μας, από τη δικτατορία του Πάγκαλου του 28 έως και σήμερα, είναι η αρρωστημένη αντιπολιτευτική διστακτικότητα, ανεκτικότητα και ηλίθια καλοπιστία που επέδειξε με μια σειρά εγκληματικών στρατηγικών λαθών και παραλείψεων.

Η ιστορική ηγεσία του ΚΚΕ, υπό το Ν. Ζαχαριάδης, υπακούοντας στη φωνή της ιδεολογικής της πατρίδας, καταδίκασε ακραιφνείς και έντιμους καπεταναίους, όπως τον Άρη, Γιαννούλη, Γεωργιάδης, τον ίδιο τον Μάρκο κλπ. Παρέδωσ’ άοπλους αγωνιστές στο έλεος των συμμοριών που αναφέρομαι παραπάνω και έθαψε οριστικά κάθε όνειρο, απελευθέρωσης του λαού μας από τις κάθε είδους ομηρίες κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές.

Πού ακούστηκε στον κόσμο, ν’ άσαι δοξασμένος νικητής, ν’ άχεις μιαν εκλεγμένη από 1.800.000 ψηφοφόρους κυβέρνηση την ΠΕΕΑ, τον Ιούνιο του 44, ν’ υποστηρίζεσαι από 80.000 πάνοπλους μπαρουτοκαπνισμένους ηρωικούς και δοκιμασμένους μαχητές και πλέον των 500.000 εν δυνάμει μαχητικούς οπαδούς, συνειδητούς εαμοελασίτες.

Και μ’ όλες αυτές τις προϋποθέσεις, όχι μόνον να μην μπορέσεις να τις αξιοποιήσεις, αλλ’ αντίθετα, να τους παραδώσεις βορά στους αδίστακτους σκοτεινών προθέσεων αντιπατριώτες που δεν ξεκολλούνε από τις επισημασμένες και επιβεβαιωμένες προθέσεις τους, της αφόρητης καταπίεσης και της άγριας καταλήστεψης, των παιδιών μας κι τ’ εθνικού πλούτου;

Από τα φοιτητικά μου χρόνια πάλευα, υπέρ ενός Ενιαίου Φοιτητικού Κινήματος, γιατί πίστευα, ότι μόνον έτσι θα πετυχαίναμε την αναβάθμιση της παιδείας και την σωστή αξιοποίηση και ανάπτυξη των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας μας.

Έβλεπα μ’ απόγνωση, να διχάζεται και ν’ αιχμαλωτίζεται στα κομματικά φέουδα ο φοιτητής που έμπαινε στ’ Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας του, μ’ όνειρο την κατάκτηση της γνώσης, την εξειδίκευση και την απελευθέρωση νου και ψυχής, ώστε γυρνώντας ολοκληρωμένος επιστήμων στην ιδιαίτερη πατρίδα του, να συζεύξει-αξιοποιήσει ανθρώπους γη κι άλλους συντελεστές.

Ανεβάζοντας έτσι το βιοτικό επίπεδο και τον πολιτισμό των ανθρώπων που αγαπούσε και νοιάζονταν. Δυστυχώς δεν μπορούσε, να συνθέσει, να δημιουργήσει, να στηρίξει και να στηριχθεί, στους δικούς του ανθρώπους. Τα πάντα ελέγχονταν από τους κάθε είδους αφέντες καιροσκόπους. Που αγοράζανε, μεταποιούσανε και διακινούσαν τα τοπικά προϊόντα, του γεωργοκτηνοτρόφου, του οπωροκηπευτή καλλιεργητή, του μελισσοκόμου, του αλιευτή, του κάθε παραγωγού πρωτογενών προϊόντων.

Τ’ όποια περιφερειακά ή κεντρικά συμφέροντα, δεν άφηναν περιθώρια, για αυτοδιαχείριση ατομική ή συλλογική-εταιρική αυτοανάπτυξη. Όλοι οι απλοί συμπολίτες μας, σε κάθε παραγωγικό επαγγελματικό χώρο, ήταν ανήμποροι, ν’ αναπτύξουν και ν’ αξιοποιήσουν τα πρωτογενή τους προϊόντα και υπηρεσίες. Να οργανώσουν παραγωγικούς μεταποιητικούς, προωθητικούς, προμηθευτικούς και καταναλωτικούς συνεταιρισμούς.

Αντί αυτών των δυνατοτήτων που του ήσαν περιορισμένα κι΄ απλησίαστα, οι γνώσεις του έπρεπε να παραχωρηθούν, για ένα κομμάτι ψωμί. Και για να πάρει μια θέση εργασίας, έπρεπε να περιμένει, σε λίστες αναμονής και πίσω από μια μεγάλ’ ουρά ανέργων πτυχιούχων, για να κλείσει μια συνέντευξη γνωριμίας και υποβολής γραπτής αίτησης και βιογραφικών προσόντων.

Από 235 συγγενείς μου ήρθαν στην Πατρίδα μόνο 89

Ευθύνη κατηγορώντας και ευτελίζοντας αριστερούς και την Αριστερά, μπορείς να αμνηστεύσεις τα "κατορθώματα" του καπιταλισμού; Πλανάσαι και ματαιοπονείς αγαπητέ μου.

Τη μόνη ευθύνη που μπορείς, ν' αποδόσεις στην Αριστερά, είναι η απαράδεκτ' ηπιότητα, υποχωρητικότητα κι' ανοχή που επέδειξε, μπροστά στ' αμέτρτ' εγκλήματα που διέπραξαν οι εκπρόσωποι της δική σου κοσμοαντίληψης και ιδεολογίας, παγκοσμίως και κυρίως εδώ στη χώρα μας, μ' ανυπολόγιστο κόστος σε βάρος των δημοκρατικών πολιτών και κατά παντός μη δεξιού, τους οποίους υπερασπίζεσαι, μ' ένα τυφλό μισαλλόδοξο πάθος.

Αγνοώντας και καταστρατηγώντας κανόνες λογικής, ιστορικής ευπρέπειας κι' εποικοδομητικού διαλόγου.

Δεν θέλω να σ' επηρεάσω, αλλά κράτα και κάποιες ισορροπίες. Φοβάμαι ότι θ' αδικήσεις πάνω απ' όλα εσένα τον ίδιο. Σε βλέπω να πάλλεσαι, έντονα και υπέρμετρα απ' ένα αδικαιολόγητο μένος, στις ιδεολογικές σου αντιπαραθέσεις. Χωρίς κέρδος κέρατα. Νισάφι.

Εκτός και αν θέλεις να μπεις στην εξοντωτική αρένα της πολιτικής. Να θυμάσαι ο κοινοβουλευτισμός έφαγε τα ψωμιά του.

Οι αδίστακτοι εθνοκτόνοι θα μας πολώσουν και θα μας αιματοκυλήσουν. Ίσως ακολουθήσουν πονηρές και ύπουλες μέρες. Θυμήσου το " Λάθρα βιώσας" του Επίκουρου. Αυτό το απευθύνω, σ' όλους τους συμμαχητές μας συνομιλητές. Μακάρι να πέφτω έξω. Εγώ έχω γράψει πάρα πολλά και μάλιστα επωνύμως. Είμαι στην μπούκα. Είμαι παλιός αγανακτισμένος, από ιστορική παράδοση. Μια ζωή κι' εγώ και οι γονείς μου οι πρόσφυγες του 22 και οι παπούδες- προπαπούδες, γευτήκαμε τον άδικο κατατρεγμό αυτών που οργανώνουν τις εντάσεις και τους φρικτούς πολέμους. Στον εμφύλιο έχασα κοντινούς και από τις δύο μεριές.

Από τα 235 μέλη των στενών μου συγγενών του 1911, στον Πόντο, το 22 κατάφεραν να φθάσουν στην Ελλάδα μόνον οι 89.

Οι υπόλοιποι κατακρεουργήθηκαν από τους Σουλτανικούς και Κεμαλικούς. Και ξέρεις γιατί; Η πολιτική μας ηγεσία διχασμένη, όπως κατάντησε, δίχασε και το λαό μας και τον ταλάνισε, από το 12 έως το 22. Δεν είχε χρόνο ασχοληθεί με το λαό και να τον προστατέψει. Δεν μιλάμε για λάθη και παραλήψεις.

Μιλάμε για πολλαπλές εθνικές μειοδοσίες. Και δεν πυροβολώ προς μίαν κατεύθυνση. Χρεώνω τους υπαίτιους συμφορών, όποιας κοινωνικής πολιτικής και οικονομικής ομάδας. Κατά παντός φταίχτη. Αν διαβάσεις το βιβλίο "Το τελευταίο κράτος των Ελλήνων του Πόντου, θ' αντιληφθείς το διαχρονικό δράμα του ελληνικού λαού και τον καημό του συγγραφέα και του πατρός του, στα απομνημονεύματα του οποίου βασίστηκε η έκδοση κι’ η κυκλοφορία του ιστορικού αυτού βιβλίου.

Πάλλομαι απ' οργή κι' αγανάκτηση. Οι πολιτικές και θρησκευτικές μας ηγεσίες είναι συστρατευμένες, μ' εκείνους που ελέγχουν το 80% του παγκόσμιου παράνομου πλουτισμού. Ανήκουν στ' αντιλαϊκό μέτωπο. Τουτέστιν ούκουν δηλαδή ταλανίζουν και ξεπουλούν λαό και εθνικό πλούτο.

Συσσώρευση και η κατανομή πλούτου

Τα ξουράφια της διεισδυτικής επιστημονικής έρευνας κι’ ανάλυσης βλέπουν και κάτω από το χαλί της παραπληροφόρησης και διαστρέβλωσης των γεγονότων.

Εύγε Μάκη. Εύστοχες οι ολμοβομβίδες σου. Έτσι

είναι, όπως τα περιγράφεις.

Το καθεστώς της φιλελεύθερης οικονομίας είναι η χειρότερη και πιο προκλητική απάτη. Επιτρέπει το πονηρό καθεστώς το περιβεβλημένο με το Συνταγματικό κύρος και τη δέσμευση, δήθεν, όλους τους πολίτες της χώρας, να επιλέξουν ελεύθερα το είδος και τον τρόπο επένδυσης.

Αλλά οι ανήμποροι του 95% των νοικοκυριών δεν ωφελούνται από το προνόμιο αυτό, για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν μπορούν. Εκείνει που ευεργετούνται από το καθεστώς είναι μόνο το 5%. Και από αυτούς το 0,03% μόνον, συγκεντρώνει το 60% των μέσων παραγωγής του παγκόσμιου πλούτου.

Το 4,07% επενδύει το 20% και το 95% που αποσπούν μόλις το 20% των διεθνών εισοδημάτων, όχι μόνον δεν έχει τη δυνατότητα να επενδύσει, αλλά υποσιτίζεται και ζει στην υποτέλεια και διαρκή εξάρτηση.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, για ποίον φιλελευθερισμό μιλάμε; Αυτοί που απολαμβάνουν το Συνταγματικό κατοχυρωμένο καθεστώς του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού είναι οι μεγάλες πανούργες αφεντιές της Οικονομικής Ολιγαρχίας του 0,03 τοις εκατό και οι παρατρεχάμενοι αυλικοί που περιλαμβάνουν πολιτικούς, κομματόσκυλα, κρατικοδίαιτους εργολήπτες και τη σάρα, τη μάρα και το κακό συναπάντημα.

Από την δικτατορία του Πάγκαλου (17 Ιουνίου 1928), μέχρι και πρόσφατα έφταιγαν οι "καταραμένοι κομμουνιστές". Τώρα "φταίνε οι ανίκανες κυβερνήσεις κρατών και οι λαοί τους που τρώνε δανεικά και δεν τα επιστρέφουν".

Επειδή όμως τα χρέη πληρώνονται, αρπάζουν την ευκαιρία, ν' εποφθαλμιούν τον φυσικό εθνικό πλούτο των δανειζομένων και την επικυριαρχία στους χρεώστες λαούς. Όπως είπες το παιχνίδι παίζεται από τους Διεθνείς Τοκογλύφους. Το τραπεζιτικό κατεστημένο π' άρπαξε τ΄ αποκλειστικό δικαίωμα, διεθνώς, να χειρίζονται τοκοφόρα τα νομίσματα κρατών, ενώ θα μπορούσαν τη λειτουργία αυτή να την κάνουν οι νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις. Στους παραπάνω αμαρτωλούς πρέπει να συμπεριλάβουμε και τους διακρατικούς εξουσιαστές που συνεργούν στην υλοποίηση των ύπουλων σχεδιασμών καταλήστεψης και εξαθλίωσης γήινων και εξωγήινων υπάρξεων.

Η συντριπτική νίκη των σκοτεινών στην ασταμάτητη και αδυσώπητη Ταξική Διαπάλη. Απαιτούν θρασύτατα να πάρουν πίσω, ό,τι προνόμια έδωσαν στους λαούς. Θέλουν, δηλαδή, οι αχόρταγοι, ν’ αρπάξουν από το 20% των εισοδημάτων που παίρνει με το σταγονόμετρο το 95% των λαών, ενώ κρατούν και νέμονται το 80%. Για φαντασθείτε πόσο ηλίθιοι είμαστε π’ ανεχόμαστε αυτές τις λυσσασμένες ύαινες, τους παρατρεχάμενους και τα κάθε είδους παπαγαλάκια τους.

Πότε, άραγε θα αφυπνισθούν οι μαντρωμένοι που στηρίζουν τους θύτες τους, για ψιχία από τη μια μεριά και από την άλλη μια θεσούλα στην Ουράνια Βασιλεία; Πως μπορούν να σωθούν από το εκκωφαντικό ομηρικό ροχαλητό;

Όχι άσκοποι προπηλακισμοί και τυφλές απορρίψεις

O Μίκης, σ' όλες τις κρίσιμες και καθοριστικές πατριωτικές ιστορικές στιγμές, ήταν πάντοτε, μ' όπλα και παλάσκες, αγέρωχος πολεμιστής της κακοποιημένης Δημοκρατικής παράταξης.

Στα πέτρινα χρόνια, κράτησε, όρθιο τ' αγωνιστικό φρόνημα του μαστιζόμενου λαού μας. Το φοιτητικό κίνημα, με τους Λαμπράκηδες, κατάφερε καίρια πλήγματα κατά της θρασύτατης-ολέθριας δεξιάς, μέχρι και την εποχή της χούντας.

Τον γνώρισα, τον θαύμασα από κοντά, ως μαχόμενος εδαϊτης λαμπράκης.

Ήταν και είναι φάρος φωτεινός. Μετέδιδε αγωνιστικό παλμό και ενέπνεε ελπίδα για τη ζωή και το μέλλον του υπόδουλου ελληνικού λαού, στους ντόπιους και ξένους δυνάστες.

Τον Μάρτιο του 65, σε πάρτι που οργανώσαμε προς τιμήν του, με την επαναστατική παρουσία του, στο νέο Σταθμό της Θεσσαλονίκης γλεντήσαμε, μέχρι τις πρωινές ώρες. Έξω οι εκοφίτες, με ασφαλίτες και αστυνομικούς ξεφώνιζαν, όπως οι πεινασμένες ύαινες.

Με την παρουσία του και μόνον αγνοήσαμε τις βρυχηθμούς τους. Είχαμε μετατραπεί σ’ Ηρακλείδες πλέον των οκτακοσίων εμψυχωμένων θερμών υπέρμαχών του. Μέσα κι έξω από την αίθουσα, ήμασταν επιθετικά τσιτωμένοι, έτοιμοι, να ξεσκίσουμε κάθε επιτιθέμενο αντιφρονούντα. Σε μια εποχή που και οι περιπτεράδες αποτελούσαν όργανα της περιβόητης Εθνικής Ασφάλειας.

Πιστεύω απόλυτα, ότι τον αδικούμε και μαζί του καταδικάζουμε κι' εμάς τους ίδιους. Εγώ προσωπικά νιώθω τυχερός που βρίσκεται και στα βαθειά γεράματά του στις επάλξεις. Επίσης και οι καθηγητές που τον ακολουθούν αποτελούν όχημα φιλολαϊκών διεκδικήσεων. Μας είναι χρησιμότατοι, βεβαίως κρατώντας τις απαραίτητες επιφυλάξεις, μήπως αποτελέσουν επίορκοι κι’ επικίνδυνοι Δούρειοι Ίπποι.

Είναι ώρες όχι άδικων και άσκοπων προπηλακισμών και απορρίψεων, αλλά ώρες δημιουργικής σύνθεσης και συσπείρωσης, όλων των πραγματικών μαχητών, για να απαλλαγούμ’ απ’ όποια τσιμπούρια και ν’ επιβάλουμε την γνήσια Άμεση Δημοκρατία. Έχει αντίρρηση κανείς, ας την εκφράσει.

Συμμετοχή και στήριξη των αγανακτισμένων μας συμπολιτών και όχ’ άγονη κριτική

Φίλ’ Άναρχε, η ανατροπή των τρισκατάρατων, είναι θέμα συλλογικής συσπείρωσης και ενιαίου αγωνιστικού μετώπου.

Όσο επιμένουμε, να πολεμούμε μεμονωμένοι και με τις δικές μας προσωπικές στρατηγικές, ματαιοπονούμε, αποτυγχάνουμε και καταδικάζουμε την απαλλαγή μας, από τα μαύρα κοράκια.

Προτείνω να κατεβείς στους αγανακτισμένους που πλήττονται από την ίδια αδιόρθωτη πολιτική και οικονομική Παθογένεια που πλήττεσαι κι’ εσύ ο Άναρχος.

Να τους δηλώσεις ποιος είσαι, να τους αναλύσεις την ιστορία της Αναρχίας, τονίζοντας, ότι πρέπει ν’ υλοποιηθεί ο κοινός στόχος που είναι το ξετσιμπούριασμα. Κουβέντιασε μαζί τους και προσπάθησε να μοιραστείτε τον κοινό προβληματισμό σας.

Πρότεινέ τους ένα οργανοχρονοπρόγραμμα κοινών μεθόδων δράσεων. Δεν παριστάνω το δάσκαλο, αλλά ασχολήθηκα πάρα πολλά χρόνια και μάλιστ’ αποτελεσματικά, με το συνεταιριστικό κίνημα.

Βίωσα την αντισυνεταιριστική-αντικομουνιστική υστερία των αφεντάδων της Αγοράς και τις δυσλειτουργίες των συνεταιρισμένων.

Ένας μεγάλος εισαγωγέας, παραγωγός-μεταπράτης, το 1979, ενοχλημένος σφόδρα, για τις συνεταιριστικές μου δράσεις(είχα οργανώσει τρεις δεκάδες και πάνω αστικούς παραγωγικούς, προμηθευτικούς και καταναλωτικούς συνεταιρισμούς, στο διάστημα 1975-1999), μού 'κραξε: "Θα σε λιώσω, ρε παλιοκομούνα, προς τι η νίκη μας στο Γράμμο και το Βίτσι;" Και στην αντίπερα όχθη, ανώτερο στέλεχος του κκε με κατηγόρησε, ότι με την ανάπτυξη του συνεταιριστικού κινήματος τροφοδοτούσα νερό στους μύλους του καπιταλισμού!!

"Του Κίτσιου η μάνα κάθονταν στην άκρ' απ' το ποτάμι»..... "

Άιντε ο καπιτάλας προστάτευε τα συμφέροντά του. Όμως το στέλεχος του ΚΚΕ, τί πονόκοιλο είχε σε βάρος του συνεργατισμού, με τον οποίο οργανώνουμε αντικαπιταλιστικές, επιθετικές οάσεις και οι οποίες αποτελούν ενοχλητικές επάλξεις, ενάντια στον άκρατο "φιλελευθερισμό";

Πάγιο το ενδιαφέρον της Αριστεράς, μόνον για τον εργαζόμενο. Αγνόησε τις τάξεις των γεωργοκτηνοτρόφων, των μικρών επαγγελματιών, καταστηματαρχών, αγνόησε την προστασία των μαστιζομένων καταναλωτών, με τα πενιχρά εισοδήματα, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι εργάτες κλπ, κλπ.

Ο συνεργατισμός έχει κυρίαρχους κανόνες. Και τρεις, από αυτούς είναι ο αλληλοσεβασμός, η αλληλαποδοχή κι’ η προσεγμέν’ αλληλαφουκραστικότητα των συνερχόμενων.

Το βίαιο διαβολόστελμα-γκρέμισμα του κράτους θέλει προετοιμασία. Οι ανατροπείς, πρέπει ν’ αποτελούν στρατιές πειθαρχημένων, αγωνιζομένων, αφοσιωμένων κι’ ανυποχώρητων πολιτών, απτοήτως, μαχομένων.

Αν μου επιτρέπετε, θα σας έκανα και μια συνοπτική αναφορά στις σχέσεις, ανάμεσα, στα διάφορα πολιτιοικονομικά συστήματα και του κράτους. Προς αυτή την κατεύθυνση, έχω να σημειώσω τ’ εξής:

1. Η Φιλελεύθερη Οικονομία, θέλ’ ένα κράτος κοινωνικής κι’ οικονομικής ανισορροπίας, μ’ ένα σύνταγμα που δίδει απόλυτη εξουσία υπέρ της πανίσχυρης Οικονομικής Πλουτοκρατικής Ολιγαρχίας, με στρατιές ανέργων και πεινασμένων πολιτών, ευάλωτων και προσοδοφόρων, για κάθε, κόμμα και ποιμένα.

2. Η Αναρχία του Άναρχου, παθαίνει αλλεργία και στο άκουσμα ακόμα της λέξης «Κράτος». Δεν θέλει πλούσιους και φτωχούς. Οι συμπολίτες λειτουργούν μέσα από διαδικασίες, Άμεσης Δημοκρατίας μ’ ανακλητούς άρχοντες.

Απαγορεύεται δια ροπάλου η εκμετάλλευση ανθρώπου, από άνθρωπο, το τεμπελχανείο κι’ όποια λαμογιά. Τα πάντα τακτοποιούνται με συχνά και επαναλαμβανόμενα δημοψηφίσματα. Δεν τρώει και δεν γαμάει κανένας σε βάρος του άλλου. Τ’ μέσα παραγωγής ανήκουν στους δήμους και στις κοινότητες.

3. Στο Σοσιαλισμό έχουμ’ ένα πανίσχυρο κράτος. Ο τρόπος αμοιβής στο σοσιαλιστικό κρατισμό είναι ανάλογος προς το ποιοτικό και ποσοτικό παραγωγικό έργου κάθε εργαζόμενου. Τα μέσα παραγωγής ανήκουν σ’ αυτό. Και όλοι οι πολίτες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.

4. Στον Κομουνισμό έχουμε τα ίδια με τον Σοσιαλισμό, με τη διαφορά ότι ο τρόπος αμοιβής γίνεται όχι σύμφωνα με την παραγωγικότητα του εργαζόμενου, αλλά με τις οικογενειακές ανάγκες του. Δωρεάν παιδεία, υγεία, ψυχαγωγία, μετακινήσεις κλπ.

Οι διαφωνούντες, μπορούν ν’ ασκήσουν βέτο, μ’ όποια προσθαφαίρεση. Θα νιώσω σφόδρα ευχαριστημένος.